Reacties

  1. Thomas Pieters zegt

    Mike Childs is net als wijzelf, onwetend over de werkingen van ons denken.

    Het ene vraagstuk krijgt van hem (en ons) een visie en aanpak, en het andere vraagstuk een totaal andere.( b.v. kinderen en vrouwen)

    Ik noem dat; ‘pleisters plakken’.
    ‘Pleisters’ komen gewoonlijk aan het eind, als het te laat is.
    ‘Pleisters’ zijn een gevolg, en nooit de oorzaak.
    ‘Pleisters’ zijn de milieubeweging, die moet ingrijpen bij de schade die is ontstaan.
    ‘Pleisters’ zijn ook; de reacties van de politiek.

    We vereren die ‘pleisters’, ze geven ons een goed gevoel, al is het tijdelijk.
    We schermen er ‘de wondjes’, dat onaangename resultaat mee af.

    Sir Ken Robinson heeft dat goed ‘gezien’, en gaf er in zijn film Alphabet een duidelijke presentatie van..
    Als we het centralistisch ‘ik-beeld’ van onszelf blijven stimuleren bij het kind, dan is deze ‘wereld’ van ik gerichtheid het gevolg.

    Met andere woorden; als ik mijn fictie die dat ‘ik-beeld’ is, niet ontdek, niet inzie, zijn werking niet begrijp, Wie ben jij dan nog voor mij??
    Ben ‘jij’ dan niet die pleisterplakker voor de ‘ik’ die altijd méér wil zijn?

    Elke aktie moet zijn ‘wortel’ kennen, de oorzaak van de ‘wond’, zo niet..dan vul je de tijd met pleisters plakken, daar heeft de aarde niets meer aan.

    Vriendelijke groet, Thom

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.