Winst

Het bedrijfsleven, werd mij verteld, is heel goed bezig. Maar Balkenende? Hebben we die ooit op enig hart voor duurzaamheid kunnen betrappen?

Het bedrijfsleven, werd mij verteld, is heel goed bezig.

Politiek heeft afgedaan; die laat de natuur vallen en is onmachtig als het om klimaat gaat.

Maar bedrijfsleven, dáár is de energie van dit moment. Bedrijven hebben macht, talent en innovatiekracht, en begrijpen inmiddels dat duurzaamheid hun toekomst is.

Als je maar goed oplet, kun je dat zelf zien.

Op zondag 12 februari, bijvoorbeeld. De wereldleiders zaten die dag bijeen tussen de sneeuwbetopte Alpen, op het prestigieuze World Economic Forum in Davos. In de marge van de besprekingen nam één man het woord. We kennen hem: Jan Peter Balkenende.

Hij vertelde dat hij, met enkele van Nederlands grootste multinationals de ‘Dutch Sustainable Growth Coalition’ had opgericht. Daarbij hadden zich niet de minsten aangesloten: Akzo Nobel, DSM, FrieslandCampina, Heineken, KLM, Philips, Shell en Unilever. Ze gaan samen ‘duurzame bedrijfsstrategieën’ ontwikkelen.

Dat is goed nieuws.

Toch?

Ik ben blij met iedere stap in de goede richting, maar vind een lofzang voor bedrijven toch te makkelijk. Hoezo heeft de politiek afgedaan? Ontslaan we politici, omdat dit kabinet er niets van bakt, meteen van alle verantwoordelijkheid?

Gaan we, puur uit ongeduld, meteen op zoek naar anderen waar we ons op kunnen richten?

Zijn we soms vergeten dat juist het bedrijfsleven met misdadige, miljarden dollars kostende campagnes alle hoop op een verantwoord klimaatverdrag aan diggelen geschoten heeft?

Historisch gezien geldt het bedrijfsleven, zacht gezegd, niet als meest betrouwbare partner. Enige voorzichtigheid is dus geboden.

Zijn bedrijven als Shell en Philips alleen maar ‘groen’ zolang en voor zover ze er winst mee kunnen maken?

Is dat de toonaangevende basis voor duurzaamheid voor dit moment?

Ik zit met vrienden aan een lange houten tafel midden in de kroeg. We hebben het over Unilever, die als keiharde doelstelling heeft vastgelegd dat het tegen 2020 de eigen voetafdruk gehalveerd zal hebben, meer dan 1 miljard mensen zal helpen in actie te komen om hun gezondheid en welzijn te verbeteren, en 100 procent van de landbouwgrondstoffen zal betrekken uit duurzame landbouw.

We zijn het er over eens dat dit een moedige daad is. Een daad die ertoe doet, die zoden aan de dijk zet en hoop geeft.

Zo zijn er nog veel meer voorbeelden te noemen.

Maar Balkenende?

Hebben we die ooit op enig hart voor duurzaamheid kunnen betrappen?

“Je kent hem niet”, zegt iemand.

“Tijden veranderen”, oppert een ander. “Mensen ook.”

Misschien, denk ik.

Ik weet het niet.