Het nieuwste rapport van het IPCC, dat toch ronduit verontrustend is, raakt me minder dan eerdere rapportages. Misschien ben ik verzadigd.
Ik vergeet veel. Soms is dat fijn − ik hou wel van wat ruimte in mijn hoofd − maar vaak is het ronduit gênant.
Regelmatig vergeet ik de klimaatverandering.
Het lukt me gewoon niet om daar jaar in jaar uit mijn aandacht bij te houden.
Het nieuwste rapport van het IPCC, dat toch ronduit verontrustend is, raakt me minder dan eerdere rapportages.
Misschien ben ik verzadigd.
Ik geloof het allemaal wel.
Af en toe gebeurt er iets dat me weer wakker schudt. De ramp op de Filipijnen bijvoorbeeld, waar windstoten dood en verderf zaaiden met een nooit eerder boven land gemeten snelheid van 380 kilometer per uur.
“Diegenen die klimaatverandering nog steeds ontkennen, wil ik uitnodigen uit hun ivoren toren te komen en uit de luie stoel”, zei de Filipijnse vertegenwoordiger op de negentiende (!) klimaatconferentie geëmotioneerd. “Hen daag ik uit een kijkje te nemen op de Filipijnen.”
Wetenschappers reageerden ongemakkelijk en terughoudend. Het is waar dat de klimaatverandering steeds vaker tot extreem weer zal leiden, maar in hoeverre dat meespeelt bij de orkaan Haiyan valt niet te bewijzen.
Ik schrik op … en zak weer weg.
Terwijl ik talloze artikelen over de klimaatverandering heb geschreven en zelfs heuse eco-thrillers.
Het Kyoto-Complot. Wild Water. Vol feiten, verhalen, anekdotes.
Het duurt gewoon te lang.
Ik wil wel eens iets anders.
En dat is, laten we eerlijk zijn, een groot probleem.
Want ik ben de enige niet die op het probleem is uitgekeken.
We zijn er als samenleving aan gewend.
Een meter zeespiegelstijging meer of minder? We kijken er niet van op.
Een ramp, ergens ver van hier? Dat kan gebeuren.
Een beleid dat (weer) volkomen ontoereikend is? Ach, zo makkelijk zal het ook niet zijn.
En de gletsjers smelten voort….
Daarom heb ik diep respect voor mensen als Mannes en Faiza die onversaagd op de problemen blijven wijzen.
Ze zijn een soort collega’s van me − we werken allemaal binnen de natuurbeweging − maar ik heb hen nooit ontmoet.
Op het moment dat ik deze column schrijf, zitten ze in Russische cellen. Vijftien gewapende Russische agenten hebben hun schip geënterd en hen gearresteerd.
Ze worden behandeld als misdadigers.
Ze zitten in onzekerheid. In weerwil van het internationale recht en alle vormen van fatsoen worden ze van de vreselijkste dingen beschuldigd.
Onvermoeibaar blijven zij aandacht vragen voor de klimaatverandering die ons allemaal bedreigt.
Maar soms vergeet ik Faiza ook.
