De eendaagse overstap van Donald Pols van Milieudefensie naar Tata Steel hield de gemoederen flink bezig. Ook die van Vincent Bijlo.
1 juni 2026
Daar zit hij, met zijn groene gezicht, achter zijn bureau. Het is vandaag zijn eerste werkdag bij Tata Steel. “Ramen dicht jongens,” roept hij, “het stinkt zo en ik wil liever geen longziekte oplopen.”
De anderen in de boardroom lachen besmuikt, maar Hans van den Berg, de CEO, niet. Waar is Hans eigenlijk? Ziek? Naar de regering misschien, om die 2 miljard voor het Groen Staal-plan los te weken? Nee, dat zal niet, anders was de andere hans, Hans Turkesteen, CFO, wel meegegaan. Pols kijkt naar Turkesteen, die met een stalen smoel door spreadsheets zit te bladeren. Hij fluit zachtjes tussen zijn tanden.
“Onze CEO,” zegt hij, zich omdraaiend naar Pols, “komt niet meer terug. Hij is sinds vandaag Algemeen Directeur bij Milieudefensie.”
“Oh, shit,” zegt Pols, “en wie moet dat weer gaan communiceren naar buiten toe en naar de stakeholders en de engagement partners?” Hij glimlacht. Wat een strategische meesterzet is dit. Wel jammer voor Hans dat hij er financieel zo enorm op achteruitgaat. Maar hij zal wel een fijne regeling met Tata getroffen hebben.
2 juni 2026
Daar zit hij, met zijn witte gezicht, achter zijn bureau. Het is vandaag zijn laatste werkdag bij Tata Steel. Turkesteen heeft hem net de wacht aangezegd. Eén dag was wel erg kort om zijn groene ambities te kunnen waarmaken, hij heeft geen ijzer kunnen smeden als het heet is. De kooksfabrieken walmen, hij ziet buiten roetveegmedewerkers lopen en wordt onpasselijk van de jonge apartheidsstrijder die hij ooit was. Hij heeft er nooit over gesproken, wat niet wist, wat niet deerde. Nu is het te laat, zijn geheim ligt op straat, maar hij is wel zijn baan kwijt. Wat nu? Solliciteren naar de functie van Nationaal coördinator Discriminatie en Racisme?
