Bijlo belt met… een Kampvuurmuzikant

“Maar je bent er wel schor van geworden, hoor ik, Gwendolyn.”
“Ja, ik heb ook maar een kwartier kunnen zingen.”
“Wat voor soort muziek maak je eigenlijk?”
“Folk. Dat is oer. Dat is vuur ook, oer. Je komt heel dicht bij jezelf omdat het zo intiem is, weet je. Dat had ik in Diffelen ook al…”

“Maar na een kwartier begaf je stem het, toen klonk je als een dronken druïde. Dat kwam door de rook van dat kampvuur?”
“Ja, daar hadden meer mensen last van. Tijdens mijn eerste song werd er al heel hard gehoest. Jammer, het is superkwetsbare muziek.”
“Misschien moet De Groene Koepel voortaan elektrische kampvuren ontsteken?”
“Nee, een kampvuur is zooo mooi.”
“Maar je kan er wel longkanker van oplopen. Als je een avondje romantisch bij een kampvuur zit inhaleer je een heel pakje sigaretten. Wist jij dat eigenlijk wel, Gwendolyn?”
“Nee, echt? Nee, niet waar, het kan niet slecht zijn want het is oer! Als je in de vlammen kijkt ga je terug in de tijd, dan ben je bij de Kelten.”
“De Kelten. Die werden meestal niet oud, omdat ze de hele avond die rook in hun bakkus kregen.”
“Ah nou, wat ben jij negatief.”
“Ik ben realistisch, Gwendolyn. Het is ongezond om in de houtrook te zitten, het slaat op je eigen keel, dat lijkt me toch het beste bewijs?”
“Jaaa, maar, het is natuur!”
“Je gaat ook niet in de rook van een bosbrand staan. Natuur is niet altijd gezond.”
“Hè, er mag ook niks meer.”
“Jawel, er mag van alles! Zing voor mij, Gwendolyn, in de stilte van de nacht, onder de blote sterrenhemel en laat het vuur uit onszelf ontspruiten!”