Bijlo belt… de reiziger

“Nou, dat ben ik niet hoor, daun toe urs, ik ben helemaal in de wolken. Wat zeg ik, ik zit hier op 10 km hoogte. O, wacht effe, ik krijg koffie, ik doe even mijn mondkapje af. He, zo, wat een vreselijke dingen. Het slaat allemaal helemaal nergens op met die kappies, absoluut niet nodig, niks zo veilig als vliegen.”

“Hoor ik nou iemand hoesten?”

“Ja, mijn buurman, doet-ie de hele reis al. Die heeft het zo benauwd dat-ie niet eens zo’n mondmasker kan dragen.”

“Maar zo’n man mag dan toch het vliegtuig niet in?”

“Ben je gek Bijlo, je krijgt een formulier en als je maar 1 vraag met ja beantwoordt moet je weer naar huis. Dus ik zeg tegen die gast: Antwoord nee, dan mag je mee! Man, ik ben hier de koning te rijk jongen, eindelijk, het mag weer. Ik heb dus 4 hele maanden niet kunnen vliegen, weet jij wat dat betekent Bijlo?”

“Veel misgelopen inkomsten denk ik?”

“Inkomsten? Moet je hem horen, nee die komen geheel en al geautomatiseerd op mijn girootje binnen. Nee, het was veel erger, veel erger, ik kon niet op vakantie! O, mijn kappie valt in mijn koffie, ’tis een kappietsjieno nou. Ach ken mij het schelen. Ik heb er nog een paar, ik spoel deze zo wel door als ik die koffie ga wegbrengen.”

“Nee, mondkapjes nooit in de wc gooien.”

“Mag ik dat zelf alsjeblieft bepalen?”

“Nee, het riool raakt verstopt, de vergruizer in het vliegtuig gaat kapot, niet doen.”

“Zit jij even lekker mijn humeur te verpesten. Ik flikker het gewoon in de poepdoos, dat kappie.

Mensenkinderen, wat ben ik blij dat we weer mogen. Weet jij wat ons gebeurt bij het inchecken? Nee, dat weet je niet, je was er niet bij. We kregen applaus! Al die stewardessen, de pursers, purseressen of hoe heten die, de co-piloten, de piloten, ze stonden allemaal voor ons te klappen. Nou dat doet je wel wat hoor, de tranen spongen in mijn ogen en dat gebeurt me nooit. Het is toch een stukkie respect dat je krijgt, waardering, dankbaarheid. Je voelt je gezien, ze zeggen iets tegen je dat ze met woorden niet kunnen uitdrukken. Ik vond het zo fantastisch. Ze riepen erbij dat we helden zijn, ik werd er gewoon verlegen van, mag je best weten. Het kwam vanuit het diepst van hun hart, dat zag je zo. O, effe luisteren, er wordt wat omgeroepen. Riemen vast? We zijn pas halverwege, noodlanding, hahaha, hij heb wel humor, onze gezagvoerder. Ik…….”

“Hallo, Reiziger, Reiziger, hoort u mij, hallo?”