Nederland doet niet genoeg om de inwoners van Bonaire te beschermen tegen klimaatverandering, vindt de rechter. Vincent Bijlo laat zijn wervelende gedachtenstroom erop los.
Niks Code Rood, niks Nationaal Hitteplan, maar wel elke dag 30 graden of meer. Niet een weekje, zoals hier, en dat dan meteen het ledental van Omroep MAX halveert. En ’s nachts jongen, niet onder de 23 graden. En dat is dus in Nederland, in een ‘bijzondere gemeente’.
We hebben mangrovebossen en koraalriffen daar, wist je dat? Ja, je kunt er op vakantie en gewoon onze taal praten en van die bossen en riffen genieten, maar je moet wel opschieten. Ze sterven af, omdat het nog heter wordt, ja nog heter, en omdat de zeespiegel stijgt. Dat noemen ze klimaatverandering. Dat interesseert ze hier niet echt, ze houden zich hier alleen maar bezig met politieke klimaatverandering, oververhitte debatten, populistische overstromingen, ego-spiegelstijging, dat werk.
Ach, weet je, als het daar onleefbaar wordt, gaan we gewoon ergens anders ons vakantiegeld stukslaan. Maar daar, op Bonaire, denken ze: Ai no yu, wij zijn Nederland, kom op zeg, dit is discriminatie, wij eisen mitigatie.
De politieke oren waren doof, maar die van de rechter niet. Hij stelde de eilandbewoners in het gelijk. Toen begon het politieke gepiep. “Maar we houden ons aan de Europese richtlijnen.” “Dat zal wel,” zei de rechter, “maar Bonaire hoort helemaal niet bij de EU. Bonaire hoort wél bij Nederland, als bijzondere gemeente, het is toch echt Nederlands verantwoordelijkheid.”
“Hou toch op,” zei de staat, “anders gaan we in hoger beroep.”
Ja, en daar sta je dan – in de hitte – in de kou…
