Beeld: Wikimedia/Philip Nalangan CC BY-SA 4.0
Sommige mensen maken zich druk over bijenpoep. Ze gaan er zelfs voor naar de rechter. Vincent Bijlo laat zijn wervelende gedachtestroom erop los.
In het Beginbos in Almere wonen bij Imkervereniging Zuid Flevoland bijenvolken, heel veel honingbijenvolken. “Wij zijn het volk”, gonst het ene volk. “Nee, wij zijn het volk”, gonst het andere volk terug.
Aan het eind van de zomer plegen de werksters genocide op de darren, de mannetjes, die zijn nergens meer goed voor.
Die darren wat rond en doen het hele seizoen niks. Ze gaan er niet op uit om honing te maken, ze krijgen het op een presenteerblaadje aangereikt. Het enige wat ze hoeven te doen is de koningin bevruchten en dan doodgaan. Er is net als bij ons maar één koningin per volk.
Dan zitten de werksters en de koningin in de winter met zijn tienduizenden in de kast, gezellig op een tros honing te eten en te zoemen om warm te blijven. Ze wachten tot het een graad of 10 is buiten, dan vliegen ze weer uit. En al die tijd houden ze hun poep op. Want poepen in de kast, nee, dat doe je niet als bij.
En dan komt de dag dat het mag. Dan vliegen ze uit en… “Aaah, dat lucht op zeg, god wat moest ik nodig.”
“Anders ik wel.”
“Hèhè, nounou, ik dacht dat ik het nooit zou halen.”
“Mijn auto, mijn tuintafel!”, schreeuwt een woedende buurtbewoner, “kijk nou, schandalig, ik sleep jullie voor de rechter, bijen, jullie zijn er gloeiend bij!”
“Moet ik vonnis wijzen over bijen, kleinzielige kleinburger? Er zit wat was in die schijt… Goed voor je lak, dan blijft de inruilwaarde hoger.”
De rechter is verbijsterd, trekt mismoedig aan zijn bef. Wat is er toch gebeurd met de wereld. De mens is totaal vervreemd van de natuur.
